1. Sonra Tanrı Nuh’u, gemide onunla birlikte bulunan tüm yaban hayvanlarını ve evcil hayvanları andı; yeryüzünde bir rüzgâr estirdi, sular alçalmaya başladı.
2. Derin suların kaynakları
ve göklerin bentleri kapandı; böylece göklerden yağan şiddetli yağmur dindi.
3. Yeryüzünde sular çekilmeye, giderek alçalmaya başladı, yüz elli
gün sonra da iyice azaldı.
4. Yedinci ayda, ayın on yedinci gününde gemi Ararat tepeleri üzerine
oturdu.
5. Sular onuncu aya dek alçalmaya devam etti. Onuncu ayda, ayın
birinci günü dağların tepeleri göründü.
6. Kırk gün sonra Nuh gemide kendisinin yapmış
olduğu pencereyi açtı.
7. Ve dışarıya bir kuzgun gönderdi; kuzgun uçup durdu ve
sular yeryüzünde kuruyuncaya dek gidip gelmeye devam etti.
8. Daha sonra Nuh bir güvercin göndererek, suların toprağın
üzerinden çekilip çekilmediğini öğrenmek istedi.
9. Güvercin ayak basacak bir yer bulamadı ve Nuh’un yanına gemiye
geri döndü, çünkü tüm yeryüzü hâlâ sularla kaplıydı. Nuh elini uzatıp onu tuttu ve
yanına, gemiye aldı.
10. Yedi gün daha bekleyip güvercini tekrar gönderdi.
11. Güvercin akşam vakti gagasında yeni kopmuş bir zeytin yaprağıyla Nuh’un yanına geldi; böylece
Nuh suların topraktan çekilmiş olduğunu anladı.
12. Bir yedi gün daha bekleyip güvercini yine
gönderdi, fakat güvercin artık Nuh’un yanına dönmedi.
13. Altı yüz birinci yılda, birinci ayda, ayın
birinci günü, sular yeryüzünden çekilmişti. Nuh geminin üzerindeki kapağı
kaldırdı ve toprağın yüzünün kuru olduğunu gördü.
14. İkinci ayın yirmi yedinci günü geldiğinde toprak tamamen
kurumuştu.
15. Tanrı Nuh’a şunları dedi:
16. “Karın, oğulların ve gelinlerinle birlikte gemiden çık.
17. Yanındaki her tür canlıyı; uçan kanatlıları, evcil hayvanları ve toprakta
yaşayan diğer tüm hayvanları dışarı çıkar. Üreyip çoğalsınlar, yeryüzünü doldursunlar.”
18. Bunun üzerine Nuh gemiden çıktı; onunla
birlikte oğulları, karısı ve gelinleri de çıktı.
19. Ailesine göre her yaban hayvanı, topraktaki her canlı, her uçan
kanatlı, yeryüzünde yaşayan her kara hayvanı gemiden çıktı.
20. Nuh, Yehova için bir sunak yaptı; temiz hayvanlardan ve temiz
kanatlılardan bazılarını alıp yakılan sunu olarak sunakta kurban etti.
21. Yehova hoş kokuyu kokladı. Sonra
Yehova yüreğinden şöyle geçirdi: “İnsan yüzünden toprağı bir daha asla lanetlemeyeceğim, çünkü insanın
yüreğinin eğilimi gençliğinden itibaren kötüdür. Yaşayan
varlıkların üzerine bir daha asla böyle bir yıkım getirmeyeceğim.