1. Bu sözler üzerine Yusuf, yanında bulunanların önünde artık kendini tutamayıp “Herkes dışarı çıksın!” diye bağırdı. Kardeşlerine kendisini tanıttığı sırada yanında kimse kalmamıştı.
2. Yusuf o kadar yüksek sesle ağladı ki sesini Mısırlılar duydu;
Firavunun evindekiler de bunu haber aldı.
3. Sonunda kardeşlerine “Ben Yusuf’um” dedi ve “Babam yaşıyor mu?” diye
sordu. Fakat kardeşleri ona hiç karşılık veremedi, çünkü altüst olmuşlardı.
4. Yusuf kardeşlerine “Yanıma yaklaşın, lütfen” dedi. Bunun üzerine
yanına geldiler. Sonra, “Ben Yusuf’um, Mısır’a sattığınız
kardeşiniz” dedi.
5. “Fakat, beni buraya sattığınız için üzülmeyin ve kendinize
kızmayın; çünkü Tanrı hayatınızı korumak için beni sizin önünüzden buraya
gönderdi.
6. Diyarda baş gösteren kıtlığın bu ikinci yılı; daha beş yıl
toprak sürülmeyecek, hasat olmayacak.
7. Bu nedenle Tanrı yeryüzünde soyunuzu sürdürecek kişiler
bırakmak ve büyük bir kurtuluşla sizi yaşatmak için beni önünüzden buraya
gönderdi.
8. Dolayısıyla beni buraya gönderen siz değilsiniz, Tanrı’dır; O
beni Firavuna baba, tüm evi üzerine efendi ve bütün Mısır’a yönetici tayin
etti.
9. Hemen babamın yanına dönün ve ona ‘Oğlun Yusuf şunları söylüyor’
deyin; ‘Tanrı beni bütün Mısır’a efendi tayin etti. Yanıma gel. Gecikme.
10. Goşen diyarında oturursun; oğulların, oğullarının oğulları,
davarın, sığırın ve sahip olduğun her şeyle birlikte yakınımda olursun
11. Size orada yiyecek sağlarım, çünkü kıtlık daha beş yıl
sürecek. Sen, ev halkın, yanındaki hiç kimse yokluk çekmesin.’
12. İşte siz de, kardeşim Benyamin sen de, kendi gözlerinizle
görüyorsunuz, sizlerle konuşan benim; kendi ağzım.
13. Babama, Mısır’daki tüm itibarımı ve gördüğünüz her şeyi anlatın.
Hemen gidin ve babamı buraya getirin.”
14. Ardından Yusuf kardeşi Benyamin’in boynuna sarılıp ağladı.
Benyamin de onun boynunda ağladı.
15. Yusuf ağabeylerinin hepsini öptü ve boyunlarına sarılıp
ağladı. Sonra kardeşleri onunla konuştular.
16. Bu haber Firavunun evinde duyuldu; “Yusuf’un kardeşleri gelmiş!”
diyorlardı. Firavun ve hizmetkârları buna memnun oldu.
17. Firavun Yusuf’a, “Kardeşlerine şunu yapmalarını söyle” dedi,
“Hayvanlarınızı yükleyin, Kenan diyarına gidin.
18. Babanızı, ailelerinizi alıp buraya, yanıma gelin. Size Mısır
diyarının nimetlerini veririm; diyarın en iyi şeylerini yersiniz.
19. Sana emrediyorum, onlara şunu yapmalarını söyle: Küçük
çocuklarınız ve eşleriniz için Mısır’dan arabalar alıp götürün; babanızı
arabaya bindirip getirin.
20. Malınız mülkünüz için üzülmeyin, çünkü tüm Mısır diyarının
nimetleri sizindir.”
21. İsrail’in oğulları böyle yaptı. Yusuf, Firavunun emirlerine göre
onlara arabalar, yol için de azık verdi.
22. Her birine yeni bir giysi, Benyamin’e ise üç yüz gümüşle beş
yeni giysi verdi.
23. Babasına da, Mısır’ın değerli mallarıyla yüklü on eşek ve
yolculuğu için tahıl, ekmek ve azıkla yüklü on dişi eşek gönderdi.
24. Böylece Yusuf kardeşlerini yolcu etti; onlar yola koyuldu. Yusuf
onlara “Sakın yolda birbirinize düşmeyin” dedi.
25. Mısır’dan çıktılar; sonunda Kenan diyarına, babaları Yakup’un
yanına geldiler.
26. Ona, “Yusuf yaşıyor; tüm Mısır’ı yöneten o!” dediler.
Babaları donup kaldı, söylenenlere inanamadı.
27. Onlar Yusuf’un söylediklerini anlatınca ve Yusuf’un onun için
gönderdiği arabaları görünce, babaları Yakup kendine gelmeye başladı.
28. Sonra İsrail “Tamam! Oğlum Yusuf yaşıyor!” dedi, “Gideyim de
ölmeden önce onu göreyim!”